To zadziwiające, że prawdopodobnie najgorszy western w historii przez aklamację stał się westernem najlepszym. Zadziwia to wszystkich tylko nie znawców, koneserów i innych bywalców naszego bloga. My dobrze wiemy, że perły od lamusa zwykle dzieli liczba zer w budżecie i że paradoksalnie działa to w obie strony.

Podobno kto raz skosztuje ludzkiego mięsa ten nigdy nie będzie chciał spożywać innego. Szczególną popularnością cieszą się te osobliwe kulinaria w wersji "na zakopańca" tudzież "na zmartwychwstańca". Bynajmniej nie mówimy tutaj o kolejnej ekranizacji typu "Alive: dramat w Andach" lecz z rozrzewnieniem wspominamy smakowity pastisz sprzed lat jakim był "Shaun of the Dead". Obecnie doczekaliśmy się specyficznie amerykańskiej odpowiedzi i dobrze nam tak.

Jeden z naszych ulubionych seriali, choć tylko po pierwszym sezonie, w swej trzeciej odsłonie powoli dryfował w kierunku bardziej inteligentnego sitcomu. I kiedy rozsiadałem się wygodnie w fotelu mając jednocześnie na uwadze czynność, którą można by nazwać wyłączeniem mózgu podczas seansu, znienacka zaatakowało nas dość dziwaczne i co by nie mówić całkiem interesujące zakończenie.

Czytając o „polskim Fargo” czy też „filmie w stylu Tarantino” można naturalnie chwilę się zadumać, ale lepiej zwyczajnie darować sobie branie tych tanich hasełek reklamowych na poważnie i samemu udać się do kina. Tam zobaczymy, że Wojciech Smarzowski po raz kolejny zrobił film dla wszystkich: odbierać go bowiem można na różnych poziomach, a co najważniejsze „Dom zły” ma wszelkie predyspozycje do tego by podzielić widownię na dwa przeciwstawne obozy.